#3270

Abdurrahman b. Ebî Bekir (r.a.) şöyle demiştir: Bize misafirlerimiz geldi. Ebû Bekir (babam) geceleyin Rasûlullah (s.a.v.)'in yanında konuşuyordu. Bana "Sen bunların ziyafetini tamamlayıncaya kadar yanına dönmeyeceğim" dedi. Misafirlerin yemeklerini getirdim. Onlar; Ebû Bekir gelinceye kadar yemeyiz, dediler. Nihayet Ebû Bekir: geldi ve; Misafirleriniz ne yaptı? Yemeklerini yedirdiniz mi? dedi. Misafirler; Hayır, dediler. Ben; Onlara yemeklerini getirdim, yemediler, "Vallahi Ebû Bekir gelinceye kadar yemeyiz" dediler, dedim.Onlar da: Doğru söyledi, bize yemeği getirdi ama biz sen gelinceye kadar yemek istemedik. Ebû Bekir: Sizi yemekten men eden ne? (Niçin yemediniz?). Senin mevkiin, (Nebi'in katındaki derecen). Vallahi, bu gece ben o yemeği yemeyeceğim. Vallahi, sen yemedikçe biz de yemeyeceğiz. Bunun üzerine Ebû Bekir: Vallahi bu geceki kadar kötü bir gece görmedim. Yemeğinizi yaklaştırın, dedi. Yemekleri yaklaştırıldı, Ebû Bekir "Bismillah" deyip yedi, onlar da yediler. Öğrendim ki; Ebû Bekir, sabahleyin Hz. Nebi (s.a.v.)'e gidip, kendisinin ve misafirlerin yaptıklarını haber vermiş. Efendimiz de; "İyi etmişsin, sen yeminine onlardan daha itaatli ve daha sadıksın" buyurmuş

حدثنا مومل بن هشام، حدثنا اسماعيل، عن الجريري، عن ابي عثمان، او عن ابي السليل، عنه عن عبد الرحمن بن ابي بكر، قال : نزل بنا اضياف لنا قال : وكان ابو بكر يتحدث عند رسول الله صلى الله عليه وسلم بالليل فقال : لا ارجعن اليك حتى تفرغ من ضيافة هولاء ومن قراهم فاتاهم بقراهم فقالوا : لا نطعمه حتى ياتي ابو بكر . فجاء فقال : ما فعل اضيافكم افرغتم من قراهم قالوا : لا . قلت : قد اتيتهم بقراهم فابوا وقالوا : والله لا نطعمه حتى يجيء، فقالوا : صدق قد اتانا به فابينا حتى تجيء، قال : فما منعكم قالوا : مكانك . قال : والله لا اطعمه الليلة، قال فقالوا : ونحن والله لا نطعمه حتى تطعمه . قال : ما رايت في الشر كالليلة قط - قال - قربوا طعامكم . قال : فقرب طعامهم فقال : بسم الله فطعم وطعموا فاخبرت انه اصبح فغدا على النبي صلى الله عليه وسلم فاخبره بالذي صنع وصنعوا، قال : " بل انت ابرهم واصدقهم