#1011

Abdullah b. Ebî Habibe'den: Henüz gençtim. Bir adama: «— Beytullah'a kadar yürüyeceğim, desem de Beytullah'a kadar yürümek bana nezir olsun demesem ne lazım gelir?» diye sordum. Adamın biri de bana elindeki küçük bir salatalığı göstererek: «— Beytullah'a kadar yürüyeceğim dersen bunu sana vereceğim» dedi. Ben de: «— Evet, Beytullah'a kadar yürüyeceğim» dedim. Henüz o zamanlar gençtim. Biraz bekledikten sonra durumu anladım. Bana: «—Yürümen lazım» denildi. Ben hemen Said b. Müseyyeb'e gelerek durumu arzettim, o da bana: «— Yürümen lazım.» deyince, ben de yürüdüm. İmam Malik der ki: Bu konuda durum biz Medine'liler ara­sında da aynıdır

وحدثني عن مالك، عن عبد الله بن ابي حبيبة، قال قلت لرجل وانا حديث السن، ما على الرجل ان يقول على مشى الى بيت الله ولم يقل على نذر مشى . فقال لي رجل هل لك ان اعطيك هذا الجرو - لجرو قثاء في يده - وتقول على مشى الى بيت الله قال فقلت نعم فقلته وانا يوميذ حديث السن ثم مكثت حتى عقلت فقيل لي ان عليك مشيا فجيت سعيد بن المسيب فسالته عن ذلك فقال لي عليك مشى . فمشيت . قال مالك وهذا الامر عندنا